Jarosław Rubin19 kwietnia 1945 r., podczas walk o Bolonię, kapelan 2 Batalionu Komandosów Zmotoryzowanych Gerard Waculik (KMC nr 1952) doczołgał się do ciężko rannego komandosa nad rzeką Gaianą. Zginął, gdy udzielał mu ostatnich sakramentów.
Z Piekar Śląskich do franciszkanów
Gerard Waculik urodził się 9 sierpnia 1910 r. w dzisiejszych Piekarach Śląskich jako Gerhard Watzulik. Jego ojciec Józef był introligatorem. W domu rodzinnym mówiono po niemiecku. Po maturze w gimnazjum w Nysie Gerard rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim. Przerwał je, gdy zdecydował się wstąpić do zakonu.
W styczniu 1933 r. rozpoczął nowicjat u franciszkanów w Wieluniu i przyjął imię Fabian. Studiował filozofię w Osiecznej koło Leszna, a teologię we Wronkach. W zakonie nauczył się polskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 26 września 1937 r. we Wronkach z rąk biskupa Walentego Dymka. Następnie został wikariuszem w Panewnikach.
Od Tobruku do Monte Cassino
W styczniu 1940 r., zagrożony aresztowaniem przez gestapo, opuścił Śląsk. Przez Węgry dotarł do Jugosławii, a po kilku miesiącach ruszył na Bliski Wschód. W Bejrucie zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. 9 lipca 1940 r. został kapelanem Brygady Strzelców Karpackich.
Z karpatczykami uczestniczył w obronie Tobruku i walkach pod Gazalą. Po utworzeniu 3 Dywizji Strzelców Karpackich został kapelanem jej 3 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej. Z tym pułkiem znalazł się pod Monte Cassino.
Wieczorem 11 maja 1944 r., gdy artylerzyści przygotowywali się do otwarcia ognia, Waculik przyszedł na stanowiska baterii. Żołnierze zebrali się na krótką wspólną modlitwę, a kapelan udzielił im rozgrzeszenia. Tadeusz Mieczysław Czerkawski, który opisał ten wieczór w monografii pułku, wspominał, że tuż przed pierwszą salwą artylerzyści przeżegnali się przy działach.
Waculik otrzymał Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 1952. Po bitwie nadal służył w 3 Dywizji Strzelców Karpackich i uczestniczył w walkach o Ankonę.
Jedziesz na Monte Cassino?
Zamów przewodnik „Monte Cassino i okolice” i odwiedź miejsca związane z 2 Korpusem Polskim: klasztor i Polski Cmentarz Wojenny, pobliskie wzgórza, pomniki i miejscowości wokół Cassino.
Gerard Waculik – kapelan komandosów
W ostatnich miesiącach kampanii włoskiej Waculik został kapelanem 2 Batalionu Komandosów Zmotoryzowanych, którym dowodził mjr Władysław Smrokowski. 19 kwietnia 1945 r. towarzyszył żołnierzom 3 kompanii w walkach o most na Gaianie pod Zambonini. Gdy ciężko ranny komandos nazwiskiem Chwała znalazł się pod ostrzałem, Waculik doczołgał się do niego. Podczas udzielania mu pomocy kapelan odniósł śmiertelne rany. Tak ostatnie chwile Waculika przedstawia wniosek odznaczeniowy przytoczony przez Bogusława Szwedę.
O śmierci kapelana gen. Władysław Anders napisał 27 kwietnia 1945 r. do ks. Włodzimierza Cieńskiego, szefa duszpasterstwa 2 Korpusu Polskiego. Przywołał postawę Waculika jako przykład ofiarności kapelanów na froncie. Waculik otrzymał pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 11282.
Pogrzeb o. Fabiana Waculika odbył się 20 kwietnia 1945 r. w Faenzie, nazajutrz po jego śmierci. Dziś kapelan spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii, w grobie 21-F-2.
Skrwawiona stuła
W 1960 i 1961 r. grób Waculika w Bolonii odwiedził jego współbrat, o. Chryzostom Kurek. W Albano pod Rzymem spotkał ks. Marcina Wojciechowskiego, który opowiedział mu o ostatnich chwilach Waculika i przekazał jego stułę. Była mała, biało-fioletowa, z rdzawymi plamami krwi. O. Kurek przywiózł stułę do Polski i przekazał ją franciszkanom w Panewnikach.
W rodzinnych Piekarach Śląskich o. Fabiana Waculika upamiętnia ulica nosząca jego imię.
